Kashgar? Kashi? China?

Dag lieve mensen,

China blijft ons verbazen! Het Zuidwesten lijkt in niets meer op het China wat we de afgelopen weken hebben leren kennen. De eerste gesluierde vrouwen zijn een feit. De moslim invloed wordt langzaam steeds groter. Voor Mike is dit niet zo’n probleem, maar voor mij resulteert dit in rare reacties van zowel mannen als vrouwen. De mannen willen / mogen je geen hand geven en mogen geen oogcontact met je maken… (op zich wisten we dat dit op een gegeven moment zou gaan gebeuren, alleen verwachtten we dit nog niet in China…) Het is vreemd en verwarrend als je van het ene op het andere moment als vrouw zo genegeerd wordt, ook al gebeurt dit vanuit respect vanuit het geloof. Accepteren is de enige remedie, al heb ik er wel problemen mee dat niemand je uit durft te leggen wat er wel en wat er niet gepast is. Men gaat er vanuit dat iedereen dit automatisch weet, terwijl dit - helaas - niet het geval is. De boze blikken die gesluierde vrouwen mij dan ook af en toe toewerpen zijn niet te bevatten. De minachting die uit hun ogen spreekt is onvoorstelbaar. Vandaar dat we op de markt (Bazar) een aantal shawls hebben gekocht, zodat ik mijn haar – indien nodig – kan bedekken. Ondertussen proberen we ons zoveel mogelijk aan te passen en op te gaan in de menigte… al is dat buiten het toeristisch seizoen, als enige blanken in een zo’n 340.000 inwoners tellend stadje zo goed als onmogelijk! Gelukkig hebben we goed gezelschap van een Japanse jongen (Masato) waarmee we de bezienswaardigheden in en rond Kashgar bezoeken.

Helaas blijkt al snel dat we onder valse voorwendselen naar Kashgar zijn gelokt - door een plaatselijke reisagent – en dat de grens met Pakistan helemaal niet open is en voorlopig ook nog niet open gaat voor toeristen. De grens is gesloten tot 1 mei 2009 en geen Uyghur of Chinees die daar verandering in kan brengen. Kortom, ook hier is het, ondanks dat we de visa voor Pakistan hebben, onmogelijk om de grens te passeren. We worden er een beetje wanhopig van en moeten nu wederom een nieuwe manier bedenken om bij onze motoren in Pakistan te komen. Waarschijnlijk zit er niets anders op dan terug te gaan naar Urumqi en vanaf daar een vliegtuig naar Islamabad te pakken. Maar goed, we realiseren ons maar al te goed dat dit allemaal luxe problemen zijn.

Tijdens een dagtrip naar het ‘Karakul Lake’, dat zich op 3.600 meter hoogte op zo’n 4 uur rijden van Kashgar bevindt, komen we namelijk met mensen in een erg achtergesteld gebied in aanraking. De Kyrgyz en platteland-Uyghuren hebben nog minder dan niets. Ze hebben een dak boven hun hoofd (yurt), een heleboel zand om zich heen, een aantal kamelen en een motorfiets om zich te kunnen verplaatsen en dan houdt het op… Ze zien blanken als wandelende geldzakjes en dat heeft ons bij het meer erg in verlegenheid gebracht. Ze willen graag handel drijven en souvenirs verkopen aan de blanke, mannelijke toeristen, wat betekent dat Mike ‘de lul’ is en Masato en ik redelijk met rust gelaten worden. Op zich is dit vanuit hun wereld heel begrijpelijk en wij willen uiteraard graag helpen om de plaatselijke economie een handje te helpen. Het enige wat ons tegen de borst stuit is de rommel die wordt aangeboden. Op een van yak-hoorn gemaakt beeldje na, is alles elders in China vervaardigd en opgekocht. De nepheid straalt er vanaf en de prijzen staan absoluut niet in verhouding tot de waarde, het kleinste rommeltje begint namelijk bij 10 euro. Masato verwijst dan ook terecht naar de ‘butterflies’ die we eerder bij de moskee in Kashgar voor 0,10 eurocent hebben gekocht … ‘those were nice souvenirs!’ Klein, simpel en makkelijk mee te nemen. De verkoopster – zonder tanden in haar mond – blij en wij blij, wat wil je nog meer?! Maar bij de Kyrgyz gaat deze vlieger helaas niet op.

In geen enkel opzicht is de omgeving van Kashgar te vergelijken met de rest van China. Ook op het gebied van culinaire gewoontes zijn de verschillen duidelijk merkbaar. Het eten is hier vele malen vetter en vaster van vorm. Dierlijke vetten en ‘donuts’, zo zwaar en vast van structuur dat je er iemand een gat mee in zijn hoofd kan slaan, hebben de knoflookrijke en met verse groenten gevulde Chinese keuken vervangen. Als dan ook nog blijkt dat men zich beledigd voelt wanneer de overvolle borden niet leeg gegeten worden, krijgen onze magen heel wat te verduren. Binnen 1 dag hebben Mike en ik al het gevoel dat we twee opgeblazen Michelin-mannetjes zijn. Als we dit dieet de rest van onze trip gedwongen worden voort te zetten, dan komen we als tonnetjes, zo rond terug! Het zou nog tot daar aan toe zijn als het eten ons erg goed zou smaken, maar we zijn in de rest van China zo verwend dat dat niet het geval is. De Uyghurse keuken komt op ons over als het in een pan gooien van alle restjes van de afgelopen week en dit prutje met flink wat olie opbakken, resulterend in een soort ‘Uyghurse lasagne’. De hoeveelheid ondefinieerbare ingredienten, die nergens naar smaken, behalve naar dierlijk vet, is hoog. Daarnaast is het bijna onmogelijk om een biertje (laat staan wijntje) bij het eten te kunnen nuttigen. Onze reisagent legt uit dat dit is gekomen door de opkomst van alle 'traditionele' fastfood ketens in Kashgar, die zoals de Mac Donald's geen alcohol schenken. Wij hebben echter het vermoeden dat het meer te maken heeft met het verlangen om een goede moslim zijn en het zichzelf afzetten tegen de veel liberaler ingestelde Chinezen. We kunnen er niet helemaal de vinger achter krijgen, maar onderhuids broeit er vanalles in deze regio. Het kleine aantal Chinezen wat zich hier gevestigd heeft, heeft het in ieder geval zwaar te verduren. Zo worden door Chinezen gerunde hostels door de Uyghurse taxichauffeurs geboycot. We hebben ons tevergeefs bij een Chinese jeugdherberg proberen af te laten zetten, maar zonder resultaat. De chauffeurs doen net alsof ze het niet begrijpen en rijden naar een groot hotel midden in de stad. Temidden van deze chaos is er echter 1 groot lichtpunt in Kashgar en dat is de recentelijk geopende Kashgaarse ‘Fubar’. Een zustercafe van de Fubar in Urumqi, waar we ons een week geleden ook prima vermaakt hebben. Het is een bar die veel backpackers – alleen niet in het laagseizoen – aantrekt en waar de sfeer zeer ontspannen is. Er is een pooltafel en toegang tot gratis internet, waardoor het een oase in de woestijn is.

Met gemengde gevoelens kijken we terug op ons bezoek aan Kashgar. Het is een fascinerend stuk China, dat helemaal niet meer als China voelt. We zijn van de ene kant blij dat we hier naar toe zijn gegaan, maar van de andere kant ook teleurgesteld dat we voor de gek zijn gehouden en ons plan om vanaf hier de Pakistaanse grens over te gaan hebben moeten laten varen. Er zit niets anders op dan terugreizen naar Urumqi en vanaf daar het vliegtuig pakken naar Islamabad, waar ons Pakistaanse avontuur verder zal gaan.

liefs Mike & Lisanne